ZYGMUNT C. BRESIŃSKI SP3KX ( 1907-1981)

Zygmunt Brzeziński SP3KX urodził się 25.08.1907 r w Poznaniu. Związany był z ruchem harcerskim. Już w 1924 r otrzymał II m. na Wystawie Radiowej w Poznaniu za konstrukcje 3-lampowego odbiornika w układzie Armstronga. W dniu 26 lipca 1924 r zawiązuje się w Poznaniu klub towarzyski „Radio- Klub”, którego jest członkiem. Zadaniem klubu była popularyzacja rodzącej się radiofonii. Coraz większe zainteresowanie rodzącym się wówczas w Polsce radiem zmobilizowało 18-letniego Zygmunta do zwrócenia się do redakcji „Radjo-Amator” wydawanego przez braci Odyńców z prośbą o bliższe informacje na temat  powstającego masowo ruchu radioamatorskiego. Starająca się wtenczas koordynować tym ruchem redakcja „RA” stosownie do uchwały Kongresu IARU w Paryżu (1925) zaczęła przydzielać znaki o prefiksie eTP. Zygmunt otrzymał znak eTPKX. Wraz ze znakiem otrzymał propozycje do wstąpienia do tworzącego się Lwowskiego Klubu Krótkofalowców i tak też uczynił. W oficjalnym spisie członków LKK ”wszech czasów” Zygmunt figuruje na 32 miejscu.

Czytaj więcej: ZYGMUNT C. BRESIŃSKI SP3KX ( 1907-1981)

STANISŁAW MAŁYSZKA SP3HC (1932-2113)

STANISŁAW MAŁYSZKA SP3HC (1932-2013)

Stanisław Małyszka SP3HC urodził się 13.11.1932 w Poznaniu. Swoją przygodę z krótkofalarstwem rozpoczął w 1949 r. Wstąpił do radioklubu LPŻ w Poznaniu i otrzymał licencję nasłuchową-znak SP3 026. Przeprowadził kilka tysięcy nasłuchów na początku na popularnym „Pionierze”. Jako nasłuchowiec uzyskał dyplom japoński „HAC” oraz  czechosłowacki „P-OK-100”.  Pierwsza pracę zawodową podjął w MHD w Poznaniu w 1950 r. W latach 1952-1954  odbywał zasadnicza służbę wojskowa w Ustce i  JW w Gdynia-Oksywie. W 1953 r ukończył kurs Mechaników-Kierowników Wojskowych Węzłów Radiowych. Od 1955 r. zaczął  pracę w Lidze Przyjaciół Żołnierza jako kierownik radiostacji. Zezwolenie indywidualne SP3HC otrzymał w dniu 17.11.1956 r. Zbudował własny nadajnik i pojawił się na 7 MHz w dniu 26.01.1957 r. W tym samym dniu przeprowadził pierwszą łączność pod własnym  z Jankiem SP7FI. W 1958 r. w Izbie Rzemieślniczej w Szczecinie zdał egzamin i uzyskał dyplom radiomechanika.

W latach 1958 do 1968 r. pracował w  Lidze Obrony Kraju kolejno jako kierownik radioklubu a następnie kierownik Wydziału Łączności ZW LOK w Poznaniu

Czytaj więcej: STANISŁAW MAŁYSZKA SP3HC (1932-2113)

WOJCIECH KŁOSOK SP9PT

Wojciech Kłosok SP9PT urodził się 17.04.1942 roku w Radlinie koło Rybnika.

Pierwszy raz z krótkofalarstwem spotkał się w 1958 r. Uczęszczał wtenczas do drugiej klasy Technikum Geodezyjnego w Opolu. Na terenie szkoły rozpoczął działalność harcerska radiostacja SP6KAZ. Tam właśnie Wojtek pod nadzorem Daniela SP6GD przeprowadził pierwszą w swoim życiu łączność przy użyciu AM.

Szybko uzyskał licencje nasłuchowa znak SP6 6012.  Zbudował wówczas swoje pierwsze urządzenie krótkofalarskie a był nim odbiornik O-V-1, na którym wieczorami w internacie prowadził nasłuchy. Lecz nie AM a CW było jego głównym zainteresowaniem. Dzięki Bogusławowi SP6TQ (SK) i Jurkowi SP6UK (SK) szybko przyswoił sobie alfabet Morrse`a. Był bardzo aktywnym operatorem stacji klubowej. Jako 16 -latek często prowadził łączności z znanymi krótkofalowcami: SP2CC, SP2BE, SP7LA i SP9EC. Brał udział w zawodach krótkofalarskich. Niestety wiek nie pozwalał mu na otrzymanie indywidualnej licencji nadawcy. W czasie wolnym od nauki wracał do domu w  Radlinie i zawsze odwiedzał mieszkającego w pobliżu Edwarda SP9EK, który go z radością przyjmował  i przekazywał kolejne tajniki krótkofalarstwa. W marcu 1958 r. wspólnie z  Jerzym SP5WW w ramach 48 godzinnej akcji krótkofalarskiej sprowadzili z Jugosławii niedostępne w Polsce lekarstwo dla ciężko chorego dziecka. Egzamin na licencje zdał w wieku 16 lat. Kierownik stacji SP6KAZ wiedział już, że ma do czynienie z wyjątkowym kandydatem na krótkofalowca  i podjął  też wspólnie z wpływowymi  krótkofalowcami z Warszawy  działania w Ministerstwie Łączności.

Czytaj więcej: WOJCIECH KŁOSOK SP9PT

Andrzej de OSTOJA DOMARADZKI SP6LV. (1931-2017)

Andrzej de Ostoja Domaradzki  urodził się 29.10.1931 we Lwowie. Ojciec był oficerem WP II Rzeczpospolitej. W 1932 r. rodzina przenosi się do Warszawy. Po wybuchu wojny jego ojciec przedostał się do Francji i w wyniku udziału w walkach z Niemcami dostał się do niewoli.

Andrzej po upadku Powstania Warszawskiego rozpoczął tułaczkę po Polsce. Mieszkał w Przybysławicach (koło Miechiowa), Krakowie, Wągrowcu, w Sopocie i we Wrocławiu. Po 6 latach rozstania spotkał się z ojcem. We Wrocławiu ukończył szkołę powszechna i Liceum Elektryczne na Placu Teatralnym. To w szkole średniej spotkał nauczyciela krótkofalowca a był nim był Tadeusz Matusiak SP6XA, który zainteresował go krótkofalarstwem. Do PZK wstąpił w 1949 roku i otrzymał znak nasłuchowy SP-032 W. Zrezygnował z kopania rowów w ramach „Służba Polsce” na rzecz kursu telegraficznego organizowanego przez Śląski Okręg Wojskowy, który jak sam mówi ukończył z przeciętnym wynikiem.

Czytaj więcej: Andrzej de OSTOJA DOMARADZKI SP6LV. (1931-2017)

RYSZARD GIRULSKI ( 1926-2008)

Ryszard Girulski  SP5QQ urodził się 19 października 1926 r. w Brześciu nad Bugiem. W1952 r. ukończył wydział elektryczny w Katedrze Telekomunikacji Politechniki Warszawskiej. Podjął  prace w Instytucie Łączności w Warszawie i Miedzeszynie, a następnie w Instytucie Badan Jądrowych w Świerku i Warszawie, gdzie pracował również Jerzy SP5LP, znany w eterze jako „Leniwy Papcio”.  Był autorem i współautorem  szeregu książek z zakresu radiotechniki i elektroniki. Został członkiem Warszawskiego Klubu Krótkofalowców, a w roku  1960 otrzymał licencje o znaku wywoławczym  SP5QQ . W roku 1963 ukazała się Jego autorstwa, 400 stronicowa książka  „Amatorskie Urządzenia Krótkofalowe - i ich obsługa”. Była to   dawno oczekiwana książka przez odradzający się szeroki ruch krótkofalarski w Polsce. Która w sposób przystępny omawiała zasady konstrukcji urządzeń nadawczo-odbiorczych i urządzeń kontrolno-pomiarowych oraz podstawowe  zasady prowadzenia korespondencji radiowej. Mimo dużego, wówczas, zaangażowania się w pracy zawodowej znajdował czas na działalność społeczną w klubie. Był również członkiem Zarządu Oddziału Warszawskiego PZK, oraz w roku 1965 delegatem na V Zjazd Krajowy  PZK, gdzie wybrany został do składu ZG. Zostając przewodniczącym powołanej komisji wydawniczej, która miała za cel min. opracowanie rozszerzonego i bardziej dostępnego Biuletynu Krótkofalarskiego.

Czytaj więcej: RYSZARD GIRULSKI ( 1926-2008)

ZIEMBICKI JAN SP6FZ (1909-1969)

Jan Ziembicki SP6FZ urodził się 19.08.1909 r. w Lwowie. Ojciec Witold był lekarzem i historykiem medycyny, profesorem Uniwersytetu Lwowskiego. 1924 rok miał wielkie znaczenie życiu 15 letniego Jana. W tym właśnie roku uruchomił pierwszy nadajnik i pojawił się na falach eteru pod znakiem LW3. Początkowo były to koncerty nadawane na falach powyżej 200m. W czasie Międzynarodowego Kongresu Radioamatorów w Paryżu w 1925 roku,  gdzie Polskę reprezentowała 9-cio osobowa delegacja z Stanisławem Odyńcem na czele uzgodniono wprowadzenie  pierwszych uporządkowanych znaków narodowościowych. Janek początkowo zaczął ożywać znaku TPAF a pod koniec roku 1925 TPAR. W wyniku postanowień Konferencji Waszyngtońskiej z dniem 1.01.1929 r. Janek zaczął używać znaku SP3AR. W dniu 6.12.1926 r grupą kolegów radioamatorów założył Lwowski Klub Radionadawców, którego został sekretarzem. Siedzibą klubu było mieszkanie prof. dr W. Ziembickiego (ojca Janka) przy ul. Bielowskiego 6. Wkrótce LKR przemianowany został na Lwowski Klub Krótkofalowców (LKK). Oficjalny statut klubu, z nową nazwą LKK  został zatwierdzony w lutym 1927 r. Klub ten , do grudnia 1932r, reprezentował polskich krótkofalowców w IARU

Czytaj więcej: ZIEMBICKI JAN SP6FZ (1909-1969)

JERZY I. CHMIELEWSKI, SP5LP, „Leniwy Papcio”

Jerzy Chmielewski urodził się w Warszawie 22 kwietnia 1930 roku (jest zatem młodszy dokładnie o dwa miesiące od PZK). Pierwszy kontakt Jurka z radiem to rodzinny odbiornik kryształkowy „Detefon”, a następnie odbiornik lampowy z prawdziwego zdarzenia, który został potem skonfiskowany przez okupanta wkrótce po upadku Warszawy. Przeglądając ogromne zbiory książek ojca znalazł przedwojenny kalendarzyk, w którym jeden z rozdziałów był poświęcony radioamatorstwu. Były w nim opisane zasady prowadzenia łączności na falach krótkich oraz podane informacje na temat alfabetu Morse’a i podstawowych kodów Q. W tym momencie został - jak sam twierdzi - „nieuleczalnie zarażony bakcylem krótkofalarstwa”. Po zakończeniu wojny zbudował odbiornik kryształkowy i powiesił antenę, aby można było odbierać audycje Polskiego Radia z nadajnika w Raszynie.

Czytaj więcej: JERZY I. CHMIELEWSKI, SP5LP, „Leniwy Papcio”